Pracoholizm (workaholism) definiowany jest jako wewnętrzny przymus do pracy o cechach uzależnienia behawioralnego - praca staje się dominującą wartością wypierającą inne sfery życia. W ICD-11 rozważany w grupie zaburzeń zachowania (work addiction). Cechy: kompulsywne myśli o pracy, niemożność oderwania się, praca powyżej 50-60 godzin tygodniowo, ignorowanie potrzeb fizycznych i społecznych, poczucie winy w czasie wolnym. Czynniki ryzyka: kultura organizacyjna nagradzająca długie godziny, presja terminów, niepewność zatrudnienia, perfekcjonizm osobowościowy. Skutki zdrowotne: choroby układu krążenia (zawały, nadciśnienie), zaburzenia snu, depresja, lęki, nadużywanie kofeiny i alkoholu, problemy rodzinne i społeczne, w skrajnych przypadkach śmierć z przepracowania (japońskie karoshi). Diagnoza: kwestionariusz Bergen Work Addiction Scale (BWAS). Profilaktyka: ograniczenie godzin nadliczbowych zgodnie z KP (max 150 h/rok lub do 416 h przy układzie zbiorowym), polityka work-life balance, urlopy obowiązkowe, przykład menedżerów, EAP. BHPomocnik dostarcza wzory ocen ryzyka psychospołecznego.